HEEMST  of Althea officinalis.

Altheo betekent: ik genees en officinalis geeft aan dat de plant al in de 17e eeuw gebruikt  werd om zijn geneeskrachtige werking. Hij houdt van een vochtige moerasachtige bodem. Langs kusten met brak water voelt hij zich ook goed thuis. Heemst kan tot 2 meter hoog worden en bloeit in de 2e helft van de zomer. Langs het Wielpad in Schagen staan heel veel heemstplanten. De bloemen en de vruchtjes lijken op die van kaasjeskruid. Beide planten zijn net als de stokroos lid van de kaasjeskruid familie, of malvaceae. Heemst wordt ook wel witte malve genoemd. Het meest opvallend aan de plant zijn de grijsgroen behaarde bladeren. Als je ze tussen je vingers wrijft voelen ze aan als fluweel. Ook de witroze bloemen zijn heel zacht.Volgens de signatuurleer duidt dit op een geneeskrachtige werking op de huid en slijmvliezen.

Daarin schuilt inderdaad zijn grootste kracht: door de hoge concentratie slijmstoffen ( wel 20-30%) helpt heemst om alle slijmvliezen te beschermen en op te bouwen. De plant werd ook wel een levende apotheek genoemd. Planten zijn net als wij chemische fabrieken. Ze maken uit water, voedingszouten , lucht en licht allerlei (ook voor ons) belangrijke stoffen.
De fytosterolen, lecithine, asparagine en pectine in heemst hebben zelf ook een beschermende werking en versterken daarnaast de werking van de slijmstoffen. De wortel bevat naast deze stoffen nog veel zetmeel en suikers. Dit verklaart dat de wortel graag gegeten werd.

Geschiedenis van de plant


De plant zou oorspronkelijk uit China komen, de Egyptenaren aten blad en wortel als groente. Plinius zei: “Wie ’s morgens een lepel heemst neemt blijft de hele dag gezond ".
In de vroege middeleeuwen,  ± 800, werd er in kloosters landbouw en kruidenteelt bedreven.
Karel de Grote kwam met zijn Capitulare de villis : een verordening dat elke stad  80 planten, waarvan 30 geneesplanten, moest verbouwen. Heemst was daar één van. In grootmoeders tijd bestond er een hoestsiroop van heemst en anijs. Als kinderen last hadden van doorkomende tandjes werd wel een stukje heemstwortel gegeven zoals je ook een bijtring gebruikt. Boeren gebruikten de zalf van heemst om de uiers van koeien te beschermen.

Geneeskrachtige werking


Het kruid werkt verzachtend bij ontstekingen van slijmvliezen. Naast mond-, slokdarm-, maag- en darm slijmvliezen is de blaas ook met een slijmvlies bekleed. Voor de longen en keel werkt heemst slijmoplossend en dempt het hoestprikkels. Het beschermt en voorkomt uitdroging van de neusslijmvliezen in droge ruimtes zoals in vliegtuigen en in ruimten waar airco wordt gebruikt. Heemstzalf verzacht en geneest een droge schrale huid.
 
Gebruik en toepassing


Van de bladeren en bloemen zet je thee. Het water mag niet warmer zijn dan 50o C . Bij deze temperatuur lossen de slijmstoffen het beste op. Bij klachten drink je daarvan 3 kopjes per dag. Bij keelklachten kun je er eerst mee gorgelen voor je het doorslikt. De gedroogde wortel kun je op de zelfde manier gebruiken.De thee kan in het badwater worden gedaan en dit verzacht dan huidklachten zoals eczeem. Hoewel de wortel het meest geneeskrachtig is helpen de bovengrondse delen ook prima!
Gezonde slijmvliezen dragen bij aan een goede weerstand tegen invloeden van buitenaf.